Het gebrek aan bewijs van goede kwaliteit over het gebruik van maskers is een grote beleidsfout. Vanaf de vroege zomer van 2020 merkten sommigen van ons op dat eerder onderzoek het massale gebruik van maskers om de overdracht te verminderen niet ondersteunde. Hogere functionarissen van de gezondheidsafdeling leken het daarmee eens te zijn. Zowel Jonathan Van-Tam als Jenny Harries uitten in het openbaar vroege bedenkingen, en de WhatsApp-berichten van Matt Hancock laten zien dat Chris Whitty ambivalent was over het nut van maskers in sommige schoolomgevingen. Deze onzekerheden vertaalden zich echter niet in onderzoekscontracten.

Deze mislukking is om drie belangrijke redenen van belang. Ten eerste voor degenen die echt weinig baat hebben bij vaccinatie. Dit is een zeer kleine groep, waaronder mensen met bepaalde bloedkankers. De meeste van degenen die aanvankelijk als kwetsbaar werden beschouwd, krijgen adequate bescherming door middel van vaccinatie. Maar de suggestie dat maskers een vervangende vorm van bescherming zijn, is een wrede misleiding uit naam van de zorg. Deze groep heeft altijd een verhoogd risico op infecties gehad en kreeg het advies hun leven dienovereenkomstig in te richten. Endemisch Covid vraagt geen ander gedrag dan bijvoorbeeld griep of RSV.

Ten tweede voor vertrouwen in de wetenschap. De Covid-lockdowns brachten in sommige medische kringen een vervelende inslag van autoritarisme aan het licht. Veel toezeggingen van vooraanstaande medici en wetenschappers in de afgelopen 30 jaar voor publieke dialoog, betrokkenheid en samenwerking werden weggegooid ten gunste van een valse zekerheid en een simplistische interpretatie van wetenschap naar beleid. Leiders op het gebied van de volksgezondheid zagen vroeger hun rol als opvoeders en erkenden onzekerheden. "Doe wat ik zeg" is geen goede manier om vertrouwen op te bouwen, laat staan om door subliminale druk te worden aangespoord om te gehoorzamen in plaats van te twijfelen.

Ten derde, voor de democratie zelf. Het is een fundamenteel beginsel dat democratische staten hun macht met terughoudendheid en met duidelijke rechtvaardiging gebruiken. Democratieën creëren de grootst mogelijke ruimte voor burgers om hun eigen ding te doen, op voorwaarde dat ze anderen geen schade berokkenen. Waar onevenwichtigheden in kennis en macht die ruimte uit balans brengen, kunnen staten ingrijpen om schade te voorkomen. Maar de last is altijd bij staten om aan te tonen dat die interventies effectief zijn. Veel overheidsbeleid van Covid slaagde er opvallend niet in om dit te doen omdat sociale interventies niet aan dezelfde strenge tests werden onderworpen als medische.

Sociologen en antropologen wisten dat het dragen van maskers in Zuidoost-Azië een complexe en contextspecifieke praktijk was. Het was niet universeel binnen de regio, laat staan een model voor de rest van de mensheid. Advocaten wisten dat maskermandaten waarschijnlijk niet het beoogde effect zouden hebben, omdat wetten geen eenvoudige bevelen zijn die gehoorzaamheid afdwingen. Psychologen wisten dat maskers waarschijnlijk een negatieve invloed zouden hebben op de ontwikkeling van kinderen, op mensen met sensorische stoornissen of neurodiversiteit.

Het gebrek aan rigoureus onderzoek naar maskers staat voor de bredere beleidsfalen van een staat die beschikt over buitensporig bevoorrechte expertise uit de medische en natuurwetenschappen, zonder te erkennen dat de impact ervan altijd afhangt van de vertaling ervan in acties van gewone burgers.

Lees hier verder.